Dat is pech, camera weg

Rondjes Shanghai, foto’s van krakkemikkig Engels en andere plaatjes die ik met plezier maakte en hier neerplempte; twee dagen voor onze trip naar huis is dit abrubt over omdat in de metro een of andere tyfuschinees (equivalent van een kutmarokkaan) nare man (wel politiek correct blijven, he) met onze camera naar huis is. De hele maand loop ik met het ene oog rond te turen en het andere op mijn tas gericht; altijd in het zicht, gesloten en arm erover. Slechts één onoplettend moment in deze overbevolkte stad en zo’n stinkpauper gaat er met je spullen vandoor.

Ik had graag willen laten zien wat Shanghai achter de glans en de glitter voorstelt: povere steegjes met hardwerkende, laagbetaalde en vooral arme sloebers, kapotte huizen en straten, stank, vervuiling, chaos. Het Shanghai waarvan veel Chinezen niet willen dat men dat ziet. De camera stond vol met foto’s hiervan. Oh, de ironie dat zo’n treurige faalhaas nu naar deze opnames zit te kijken (dát, en dat hij niks meer met de camera kan zodra de batterij leeg is).

Diefstal op straat is gelukkig niet uniek voor Shanghai; het gebeurt ook in Nederland (daar loopt het soms erger af). Als je na het lezen van dit weblog zin hebt om naar Shanghai te komen, pas dan goed op je spullen.

Morgen schrijf ik mijn eindconclusie over ons verblijf hier en dan fijn naar huis toe. Eindelijk weer in een groot bed slapen.

Rondje Shanghai #4

East Nanjing Road, de populairste winkelstraat van Shanghai, bij nacht. Alleen Las Vegas heeft een hogere energierekening.

En met de taxi weer naar huis.

Marktplaats.cn, deel 3

Om nog even terug te komen op logo-roof, dit is een interessant voorbeeld. Een Playboy winkeltje in de metro van Shanghai. Gekke mensen.

Spraakverwarring #14

Wat voor plein?!

Urban desing #11

SS? Niet alleen ‘China’s top brand’.

Internetcensuur in Shanghai, epiloog

In mijn bericht over censuur van het internet in China wilde ik naderhand graag linken naar de site van Am*e*ty International. Niet onverwacht blokkeert de overheid deze website, maar wat mij bijzonder verbaasde was dat het Blogger systeem mij niet toestaat de term Am*e*ty te gebruiken; ze weigert te publiceren in alle toonaarden.

Blogger is eigendom van Google… Ben ik de enige die een patroon begint te zien?

Om dit postje te kunnen doen moet ik hier en daar een letter laten vallen, anders wordt ook dit bericht onderschept. Hoor ik daar een naderende sirene?

Spraakverwarring #13

Koekje bij?

*plop*

Je ziet de Jin Mao toren, waarover ik al eerder meldde, versus de concurrentie; het Shanghai World Financial Centre, een toren in aanbouw, pal ernaast, die, als God en Osama het willen, nog hoger wordt dan Jin Mao. Wie is de sukkel geweest die besloten heeft deze joekel tegen idem aan te bouwen en daardoor geen van beide de glorie te gunnen?

Voor ik het vergeet, zo ziet dit gebouw er straks uit; als een grote flessenopener dus. Subtiel, die slagschaduw!

Spraakverwarring #12

Chinese creativiteit met werkwoorden blijft verbazen.

Urban desing #10

Ik denk dat ze het begrip ‘recycling’ niet helemaal begrepen hebben.

Internetcensuur in Shanghai

Ik had het al eens genoemd en het stond al een tijdje op mijn lijstje met onderwerpen, maar naar aanleiding van dit postje op Retecool.com heb ik er gelijk maar werk van gemaakt. Internetcensuur in Shanghai dus, of internetcensuur in China, want ik denk niet dat er veel verschil is met dit medium.

Ik kan natuurlijk vertellen over welke sites ik allemaal niet kan bezoeken, zoals dit weblog nota bene (en ieder ander weblog onder het blogspot domein). Maar ook Wikipedia en A. Op sommige momenten (meestal bij een zoektocht naar een ‘politiek gevoelig’ onderwerp) houdt zelfs Google er mee op. Gelukkig voor mij geen surfvakantie, maar het baart me wel zorgen als ik me moet voorstellen hier ooit te wonen.

Ik kan niet precies zeggen of deze problemen met een lutsende DNS server te maken hebben of dat ze veroorzaakt worden door The Great Firewall. Alle sites van buiten China zijn zo traag als droge stront door een infuusslangetje. Een simpele ping naar zo’n site gaat dan wel weer snel, dus ik vermoed dat het hier gaat om het doorlichten van content en het checken van blacklists.

De meeste Chinezen die ik heb gesproken over dit onderwerp zijn zich van geen kwaad bewust; nou blijken zij juist vrijwel alleen maar Chineze sites te bezoeken; in China hebben ze zo ongeveer een heel eigen Internet lopen, waarin westerse diensten als Google maar marginale rollen lijken te spelen. Geheel in stijl met de traditionele media krijg je qua nieuws, politiek en andere gevoelige informatie voorgeschoteld wat de regering goedkeurt.

Wat doe je ertegen? Het klootjesvolk, voor zover zij al een probleem ervaren dus, kunnen niet veel doen; hoe spel je democratie in het Chinees? Wie wel de hakken in het zand kunnen zetten zijn grote (westerse) bedrijven, zoals Google. Helaas lijkt echter de tendens om om de Chinese regering in de kaart te spelen (misschien uit winstbejag of uit angst om geheel geblokkeerd te worden); zo meldt men vriendelijk dat Google Video ‘niet beschikbaar’ is op Chinees grondgebied.

Wat overblijft zijn steegjes en achterdeurtjes voor de Chinese internetgebruiker, via bijvoorbeeld proxies en nieuwsgroepen. Helaas zijn proxies vaak al traag van zichzelf en wordt het bij de Chinese grens nog langzamer gemaakt.

Geweldig land, dat China, echt! Het wordt al snel een stuk minder als je je interesseert voor politiek, nieuws, open discussie of mensenrechten.

Rondje Shanghai #3

Het werd weer tijd voor een uitstapje met veel foto’s. Dus met gepaste trots presenteer ik u het financiële district van Shanghai: Pudong.

Pudong vanaf het water van de Huangpu rivier; een dergelijke pose zie je vaak terug op ansichtkaarten. Het is dan wel een van de nieuwste en indrukwekkendste stukjes Shanghai, het leeuwendeel van de stad (en dus ook de wolkenkrabbers) ligt achter me, aan de westzijde van de rivier.

De TV-toren, Shanghai’s meest kenmerkende landmark. Het is het hoogste bouwwerk in Shanghai, maar de eer van de hoogste wolkenkrabber komt Jin Mao toren toe:

Jin Mao, de hoogste wolkenkrabber van Shanghai en op dit moment nummer 4 in de wereld. Voor slecht 50 RNB (5 euro) is de 88^ste verdieping (het observatorium) als toerist te bezoeken. Helaas is in de zomer de smog in Shanghai zo erg dat zelfs op een heldere dag niet veel te zien is. Wat ik wel zag, zie je hier:

In vergelijking met het oude gedeelte van Shanghai is er in Pudong nog ruimte tussen de gebouwen, al loopt die snel dicht door diverse nieuwbouwprojecten. Ik telde in de directe omgeving een dozijn bouwputten, maar het zijn er zonder twijfel meer.

Vanaf de 88^ste verdieping van Jin Mao heb je nog een ander adembenemend uitzicht; je kan er tot de 56^ste verdieping loodrecht naar beneden kijken in de binnenkant van het gebouw. Wat je ziet is de lobby van het Grand Hyatt hotel dat verdieping 56 tot 87 beslaat.

Dit dromerige beeld van Shanghai ten westen van de rivier (het oude Shanghai) wordt grotendeels veroorzaakt door de smog die er hangt. Een en ander heeft zo zijn oorzaken. Hoogbouw, zover het oog kan zien.

Stof

Wat me blijft dwarszitten aan Shanghai is de stoffigheid. Overal waar je kijkt ligt een grauwe sluier over gebouwen, straten en voertuigen. Je kan nergens op een bankje gaan zitten als je niet wilt dat je lichte kleding smerig wordt. Bladeren aan bomen en struiken zijn bedekt onder een laagje grijze roet.

De stad is op zijn mooist vlak na een verfrissende regenbui.

Ik ben niet zoveel metropolen gewend, dus ik kan niet zeggen of dit uniek is voor Shanghai (in Beijing in 2003 was het erger). Misschien komt het door het onbeperkte verkeer dat continu door de stad raast. Misschien is het industriële luchtvervuiling. Ik weet alleen dat ik de hele maand heb moeten hoesten en dat ik na ieder uitstapje eerst het liefst mijn gezicht was.

Hoe meer je uit het centrum komt, hoe stoffiger het wordt. Dat geldt ook voor Hangzhou, een andere grote stad. De foto hierboven is genomen langs de snelweg. Het was de enige keer dat ik daar het raampje van de taxi wilde openen.

Nog even een update: Shanghai blijkt met vier andere Chinese steden in de top tien te staan van wereldsteden met de ernstigste luchtvervuiling.

Air quality in Shenyang, Xian, Beijing, Shanghai and Guangzhou places them among the 10 most polluted cities in the world. According to a 1995 survey, the amount of dust in the air over China's northern cities surpassed World Health Organization standards by four to five times, while in southern Chinese cities, the amount is over three times the standard.

Een plaatje zegt meer dan duizend woorden. (NASA)

Kinderarbeid

Op plaatsen in de stad waar veel buitenlandse (voor Chinese begrippen rijke) toeristen komen zie je meestal bedelaars. Soms worden hiervoor kinderen ingezet. Ouders staan op een afstandje toe te zien hoe hun kroost in de broekspijpen van passerende bezoekers klimt, smekend om kleingeld.

Nadat ik de dreumes hierboven zonder geld had weggestuurd, kreeg het van de moeder een fikse uitbrander. Omdat het kind gefaald had, is mijn gok

Maar wat doe je? Geef je die kinderen geld omdat ze dat nodig hebben en er zelf ook niet voor gekozen hebben in deze positie te zitten? Of hou je je geld bij je, zoals ik deed, in de hoop dat meer mensen volgen en waardoor deze vorm van kinderarbeid ineffectief wordt?

En hoe hypocriet ben ik, wanneer ik een goedkope tas koop die waarschijnlijk ergens door onderbetaalde kinderen in elkaar is gepeuterd?

Spraakverwarring #11

Construct a consumer environment of rest assured is a common duty of whole society.

Iedereen spant zich graag in voor de zekerheid dat je hier even kunt uitrusten.

Tenminste houdbaar tot…

Om te onthouden wanneer je Shanghai bezoekt: de datum afgedrukt op bederfelijke artikelen is de datum waarop het is ingepakt en niet de uiterste houdbaarheidsdatum. Als je Chinees kunt lezen kom je er misschien achter hoelang het houdbaar is.

Spraakverwarring #10

Luister naar de eekhoorn: gelieve niet onder de voet te lopen.

Marktplaats.cn, deel 2

Een conversatie op kantoor bij Cheap Shirts Inc.:

Chef:	Heb je dat design van dat T-shirt van vandaag al af?
Designer:	Kijk, wat vind je hiervan?
Chef:	Ziet er goed uit. Ik mis alleen nog een logo, want dat verkoopt beter.
Designer:	Nu je het zegt… Diesel? Dolce & Gabbana? Adidas? Kappa?
Chef:	Ik zat te denken aan Armani. We moeten tenslotte wel origineel blijven.
Designer:	(zoekt door illegale stockphoto collecties) Dat logo heb ik niet, wat nu?
Chef:	Hmm… Nou, doe een gokje.
Designer:	(typt in Times New Roman) A…L…M…A…N…Y…
Chef:	Perfect! Print daar maar 40.000 stickervellen van.

In een vorige post heb ik mijn bezorgdheid uitgesproken over de commerciële namaakcultuur in Shanghai. Het heeft me meer aan het denken gezet en misschien moet ik toch mijn gedachten wat nuanceren.

In China kun je gemakkelijk aan goedkope (alledaagse) producten komen. Veel ervan zijn in vergelijking met westerse producten (zelfs die welke in China gefabriceerd worden) veelal van lagere kwaliteit. Hier is niets illegaals aan. Het sluit aan bij de kwaliteitseisen en het bestedingsvermogen van veel Chinezen en hoe meer deze factoren groeien, hoe meer prijs en kwaliteit van producten op de eigen markt meegroeien.

Een merk als Dolce & Gabbana heeft niets met T-shirts te maken. Het is echter een bekend en geliefd merk in China en vandaar dat het overal opduikt om producten een positief imago te geven. Het gebruiken van een merknaam en logo zonder toestemming, dat is wél illegaal.

Wat de overheid hiertegen doet, weet ik niet. Ik heb niet het idee dat het als een serieus probleem wordt ervaren. Het is echter een probleem van veel kleinere proporties dan het één-op-één namaken van een product en dit vervolgens in de handel zetten. Ik suggereerde in mijn vorige post dat dit laatste de hoofdmoot van de Chinese producten uitmaakt, terwijl ik nu denk dat dit slechts een klein deel is.

Software en films. Dit zijn producten die letterlijk gekopiëerd zijn en veel meer schenden dan een merknaam. Gisteren zag ik een Rus in het nieuws die voor een Chinese rechtbank tot €50.000 boete en 2,5 jaar celstraf werd veroordeeld voor het smokkelen van grote partijen gekopiëerde DVD’s.

Ik blijf bij mijn standpunt dat goedkope Chinese waar uitkijken betekent. Ik heb nu twee goedkope heuptassen versleten en nou moet ik alsnog een duurdere kopen.

We need shops, lots of shops

Of het uniek is weet ik niet, maar het is wel anders dan wat ik gewend ben. Ik heb het over een groot centrum volgestouwd met piepkleine winkeltjes (die bijna allemaal hetzelfde verkopen). In de afgelopen drie weken heb ik er enkele bezocht en ook in Hangzhou kwam ik ze tegen.

Dat op 2 vierkante meter een winkeltje past en dat op een groot aantal vierkante meters dus erg veel van die winkeltjes passen is niet het eigenaardige voor mij. Wat ik vreemd vind, is dat wanneer er één of twee een bepaald product verkopen, dit voorbeeld al snel gevolgd lijkt te worden door tientallen anderen; het hele assortiment en de presentatie ervan wordt vervolgens nauwkeurig overgenomen en er lijkt geen enkele poging te worden gedaan om eruit te springen door bijvoorbeeld aankleding, productkeuze of aanbiedingen.

Mijn vriendin kon me geen duidelijk antwoord geven op mijn vraag of deze klonen elkaar nou beconcurreren of samenwerken. Wanneer je bij de één om iets vraagt wat uitverkocht blijkt, dan loopt de eigenaar al snel even weg naar een van zijn klonnen om spoedig erna met het gewenste product terug te keren. Best handig soms.

Aangezien de keuze en de kwaliteit bij deze winkeltjes allemaal hetzelfde is, wordt het vaak een spel van prijs. Waar de een ongevoelig is voor afdingen, is een ander dat wél. Of je gaat van stalletje naar stalletje tot je de laagste prijs gevonden hebt.

Rondje Hangzhou

We hebben een kort uitstapje naar Hangzhou gemaakt, een grote stad enkele uren ten zuidwesten van Shanghai, dat bekend staat om zijn meer (Xi Hu) en de begroeide bergen eromheen.

In het midden van het meer liggen enkele eilanden, waarvan er één verbonden wordt door twee historische bruggen. De stad zelf is net zo groots en druk als Shanghai, maar het meeste plezier haalde ik uit het de natuur en het uitzicht.

Hangzhou bij nacht, vanaf een brug in het meer. Je kan de verlichte berg en een toren (pagode) zien; de eerste foto in deze reeks is genomen vanaf de top van die berg.

Eén van de redenen voor deze trip was een bezoek aan de graven van enkele (over-)grootouders. Hun as ligt begraven in een overwoekerd graf, midden in de natuur op een berg. Maar ook op een aangelegde begraafplaats tegen de voet van de berg, zoals in deze foto. Lekker dicht op elkaar, precies zoals Chinezen leven eigenlijk.

De volgende foto’s zijn van onze klim op Bei Gao Feng (noordelijke hoge berg), waar we in 2003 de Lin Yin tempel hebben bezocht. Deze keer zijn we alleen de bidplaatsen op de stijle helling gepasseerd.

Spraakverwarring #9

In de badkamer van dit hotel is de vloer glad, dus kijk uit dat je vooral niet kantelt.

Urban desing #9

Dit deel van de snelweg in Hangzhou is gereserveerd voor cabrio’s.

Spraakverwarring #8

Liefde is… Brokeback Mountain naspelen.

Marktplaats.cn

Welkom op Xianjiang Fashion & Gifts Market, de vrijplaats voor schemerige koop- en verkooppraktijken en goedkope namaakrommel. Een illegaal upload paradijs (Retecool jargon). Een greep uit het aangeboden assortiment: kleding, horloges, zonnebrillen, software, DVD’s, tassen, antiek, textiel, schoenen, speelgoed, electronica en prullaria. Bekende en uiterst populaire trekpleister voor buitenlandse toeristen, dat ook. Tel maar eens hoe vaak ik DVD’s en horloges krijg aangeboden; vlak buiten de markt, op straat, is dit overigens nog erger.

Deze mededeling is op en om de markt te vinden en poogt de schijn op te houden dat de overheid daadwerkelijk iets doet aan illegale praktijken. Illegaal is misschien niet eens het goede woord, want naar mijn weten heeft China betrekkelijk weinig wetgeving op het gebied van copyrights en eigendom.

Volgens mijn vriendin zal de overheid deze markt eind juni sluiten; en eigenlijk is dat de enige manier om er echt iets tegen te doen. Deze markt leeft van de illegaliteit en is overigens lang niet de enige; bijna nergens hier in Shanghai heb je de garantie dat wat je koopt echt is. En met echt bedoel ik dan met name de kwaliteit die ik van een merkproduct verwacht en de prijs die ik daarvoor wil betalen. Je hebt soms niet eens de garantie dat een winkel de volgende dag nog bestaat.

Ik ben best benieuwd welk aandeel deze praktijken hebben in de explosieve economische groei die China op dit moment doormaakt. En hoe groter het aandeel, hoe minder belang de overheid heeft bij het aan banden leggen van deze kwestie.

Overigens, om niet geheel als heilige boon over te komen: de spotgoedkope Calvin Klein onderbroeken op deze markt bevallen me goed en vinden in grote getale de weg naar mijn kledingkast.

Urban desing #8

Het eethuis van het beest. Het zet me gelijk aan het denken; komt het huisnummer 666 in Nederland wel eens voor of vermijdt men dat vanwege de culturele/religieuze lading?

Urban desing #7

Parkeerplaats voor het ondergrondse park is die kant uit.

Probeer een peer

Chinese peren zijn de bom. Ze lijken qua uiterlijk meer op appels dan op de peren die we in Holland kennen. Ze smaken ook meer naar appel, maar dan zoeter en meer crispy.

Ook natuurlijk heerlijk is watermeloen, aardbei, sinaasappel en banaan. Hier in overvloed en goedkoop op iedere straathoek te krijgen.

Ik vroeg gisteren in een restaurant om een aardbeien smoothie. Dat is hier toch iets anders dan in Nederland, maar niet minder lekker: yoghurt, roomijs en vruchten.

Shanghai per bus

Een ritje met een dubbeldekker door de straten van Shanghai. Het is er krap voor een lange slungel als mij en het schudt behoorlijk, maar het geeft een indruk van hoe het er aan toegaat in het verkeer.

Stadsbussen in Shanghai stoppen bij iedere halte, dus knopjes drukken is onnodig. Koop voor het gemak een (opwaardeerbare) openbaar vervoerskaart; deze haal je in metro en bus langs een scanner, dan kun je zo doorlopen. Ook te gebruiken in de taxi.

Meer verkeersfilmpjes:

• Het avontuur genaamd oversteken
• Ieder voor zich!
• Ga toch fietsen

Shanghai Zoo

Nog vóór de storm heeft mijn vriendin me meegenomen naar de Shanghai Zoo. Ze weet dat ik er van hou om in de natuur rond te lopen (en met bomen te praten) en daar werd het na al die autogassen en torenflats hoog tijd voor, volgens haar.

Shanghai Zoo ligt in een iets rustiger gebied, enkele kilometers buiten het stadscentrum. Het is er niet vergeven van de flatgebouwen, dus qua horizonvervuiling zit het wel goed. Ondanks dat er een drukke weg langs loopt, hoor je het verkeer niet.

De dierentuin heeft zo’n beetje alles wat een standaard zoo dient te hebben (inclusief spelfouten op de borden). We hebben een leuke middag gehad, maar niet alles zat me lekker.

Het park mist vrolijkheid. Je ziet erg veel ouders met kleine kinderen rondlopen die elkaar amuseren met het kijken naar dieren, maar vrijwel nergens word je in een experience getrokken. Je loopt langs de dieren, voert ze wat (wat overigens verboden is, maar daarover zo meer), klimt met het kroost op de glijbaan, eet een hapje en dat is het dan wel.

Ik vond er een grauwe sluier over het park hangen. Gebouwen en paden waren niet erg schoon en onderhouden. Het was alsof het park niet helemaal af was. Van toezichthoudend personeel of schoonmakers ontbrak vrijwel ieder spoor; dit is nogal vreemd want in het stadscentrum heeft men voor vanalles een baantje verzonnen en aan arbeidskracht geen tekort in China. Misschien een geldkwestie.

Aanwezigheid van personeel had misschien kunnen voorkomen dat bezoekers zich niet aan de voorschriften houden; overal waar we kwamen voerde men de dieren koek en snoep. Hier en daar meenden sommigen waar voor hun geld te moeten halen door de dieren met veel geschreeuw of het gooien van stokjes tot actie te overreden. Dat dit ongezond is voor de dieren is voor deze mensen misschien niet helemaal duidelijk, maar wat bij de apenrotsen gebeurde overtrof alles; bezoekers gooiden flessen cola en plastic zakken met brood naar de chimpansees om vervolgens lachend toe te zien hoe baby-apen speels de zakken over hun gezicht trokken en naar binnen probeerden te werken.

Hier ben ik mijn zelfbeheersing verloren en heb ik in luid, algemeen onbeschaafd Nederlands ze de waarheid verteld. Prachtig gezicht was dat, twee dozijn stomkoppen verstijfd van schrik. Natuurlijk begrepen ze er geen flikker van totdat mijn vriendin de (enigzins gekuiste) vertaling deed.

Ik wil heel graag niets aan te merken hebben op Shanghai. Ik wil heel graag onder de indruk zijn van wat men hier bereikt heeft. En er is voldoende om van onder de indruk te zijn. Maar ervaringen zoals hierboven overschaduwen het soms en dan is niets frustrerender dan mensen die niet begrijpen waar je het over hebt, mensen die denken dat je westerlingen boven Chinezen plaatst, mensen die zich op hun lul gestapt voelen. En daarom doe ik dit weblog.

Let me take you to a gay bar

Mijn vriendin en enkele van haar vrienden hebben me gisteren meegenomen naar Block60. Afgezien van een incidentele vergissing in Groningen om een leather biker’s bar te bezoeken, was dit mijn eerste keer in een homobar. En ik heb het er naar mijn zin gehad (ondanks de contrasterende straightness die ik probeerde uit te stralen). De club is voor iedereen boven de 18 toegankelijk.

Deze leek zegt dat deze club een prima plek is om als gay uit je dak te gaan. Fijne stampende homo house, cool interieur en klein, maar wel knus. De toiletten zijn er vies en niet gescheiden voor dames en heren (misschien hadden ze onplezierige ervaringen met een gescheiden en dus veel stiller damestoilet). Entree is 7 euris, inclusief drankje, en met een mixdrankje van niet bescheiden omvang à € 4,00 ben ik best blij.

De verdieping met de dansvloer zat en stond stampvol met jonge, flirtende, modebewuste Chinezen. Af en toe kwam er een westerling binnenlopen, met grote ogen en een brede grijns op zijn gezicht. Daar had ik graag een foto van gemaakt.

Als je meer wilt weten over uitgaan in Shanghai, lees dan eens SmartShanghai.com en als je van techno houdt, Jxnblk.com.

Een Chinese bruiloft

Gisteren had ik de kans om aanwezig te zijn bij een van de best gevierde gebeurtenissen in de Chinese, familie-georienteerde cultuur: een bruiloft. De nicht van mijn vriendin ging trouwen en dat verdient natuurlijk een feestje. De ochtend en het begin van de middag vond plaats in het huis van oom en tante, met directe familie, en stond in het teken van de bruidegom die de bruid bij haar ouders komt meenemen. Dit gaat samen met een paar oude gebruiken, zoals de familie die poogt de bruidegom de toegang tot het huis te weigeren (“zo gemakkelijk krijg je haar niet!”) en het koppel dat afscheid neemt door de schoonouders groene thee aan te bieden.

Deze dreumes is zo gek van haar Hollandse oom dat ze hem de hele dag aansprak met papa (totdat de echte papa op het toneel verscheen) en voortdurend in cirkeltjes om hem heen rende.

Later in de middag volgde een feestelijke receptie in een grote zaal met zo ongeveer alle cliché’s van een westers sprookjeshuwelijk; veel kaarsen, vallende bloemblaadjes, een meisjeskoor, champagnepiramides en een beeldschone, witte jurk. Maar zo groots, met zoveel vrienden, collega’s en familie, dat heb ik in Nederland nog niet meegemaakt. Het laat zo goed zien dat voor Chinezen familie en vrienden het belangrijkste is.

Ik was de hele dag de vreemde vogel, maar geen moment voelde ik me er niet bij horen.

15 miljoen mensen

…of 16. Ik weet het niet precies. Dat zou het inwonersaantal van het district Shanghai moeten zijn. Erg druk dus. En dat is niet zo moeilijk voor te stellen met de volgende foto’s.

Deze plaatjes heb ik vanaf de 15^e verdieping geschoten, op bezoek bij mijn vriendin’s oom en tante. Op deze hoogte valt de herrie en stank erg mee, maar waar mijn schoonouders wonen — eerste verdieping aan een drukke straat — is dit heel anders. Ik ben stilte gewend.

Wat luchtkwaliteit betreft, die is niet geweldig, maar in sommige maanden is het erger. In andere Chineze steden schijnt het ernstiger te zijn. Dat is de natuur van een grote stad, denk ik. Het verkeer heeft hier een groot aandeel aan. We passeerden onderweg naar dit flatgebouw een grote kleuterschool die pal naast een van Shanghai’s drukste dubbele snelwegen gebouwd is; wie verzint zoiets, tenzij je er inmiddels aan gewend ben.

Geen commentaar

Zoals ik al eerder noemde is het Blogger systeem een groot doolhof voor mij in de Chinese taal. Met hulp van mijn vriendin heb ik het anoniem reageren echter aan weten te zetten. Als je iets te zeuren hebt hoef je je dus niet langer te registreren.

Urban desing #8

Jammer voor Ed in zijn rolstoel, maar bij dit publieke toilet is hij niet speciaal.

Hooters in Shanghai

In China wordt hard aan de weg getimmerd.

Urban desing #7

Snoepgoed in de vorm van menselijke uitwerpselen; Chinezen bewijzen dat het wel werkt.

Attack of the Shanghai Killer Pigeons

Het park rondom People’s Square is een hangplek voor stadsduiven. Dapper en soms aggressief als ze zijn komen ze uit hoeken en gaten en storten ze zich hongerig op nietsvermoedende bezoekers.

Sommige bezoekers halen de uitgang niet.

Rondje Shanghai #2

Na 24 uur onafgebroken regenbuien besloten we te kijken wat er van de wereld over was. Een rondje People’s Square dit keer, het centrale plein in Shanghai.

Het Shanghai Exhibition Center. Je vindt hier veel exhibitionisten.

Shanghai heeft enkele wolkenkrabbers waarvan de bovenkant op een U.F.O. lijkt. Dit is vanwege zijn ligging de meest bekende. Veel van de hoogbouw hier doet me nog het meeste denken aan een filmset voor de eighties hitserie Buck Rogers.

Dit is het Shanghai Museum. Van binnen is het mooier.

Het is niet alleen opgehouden met regenen, het is ook gelijk een prachtige, zonnige zomerdag. Mietjes als ze zijn, zoeken sommigen gelijk de schaduw op. Dat zie je in Nederland niet zo snel op straat, mensen met een parasol. In Nederland zijn we maar wat blij met ieder zonnestraaltje.

Natuurlijk lul ik maar wat. Het kwik haalde rond het middaguur de 32 graden en overal waar de wind niet te voelen was zocht ook ik de schaduw graag op.

Urban desing #6

In eerste instantie dacht ik dat de kreet “I chocolate you” in deze billboard voor LG mobiele telefoons iets te maken heeft met de Chinese variant van Valentijnsdag. Bij nader inzien lijkt het toch iets anders te moeten betekenen.

Urban desing #5

Een vreemde naam voor een snackwinkel.

Spraakverwarring #7

De eigenaar van deze coffeeshop is ten einde raad.

Urban desing #4

Het is veel méér dan een afvalbak!

Spraakverwarring #6

Wees!

Urban desing #3

Opnieuw een raad-je-plaatje. Wat zou de busmaatschappij je proberen te vertellen?

Puzzle Bobble

Voor de thuisblijvers (you know who you are), deze kwam ik tegen in een lokale speelhal. Voor omgerekend 4 eurocent speel je een spelletje.

Duivestront

Pigeon is een bedrijf in Shanghai dat iets voor baby’s doet. Babyvoeding, baby-artikelen, je weet toch. Ik weet het omdat er een bus kwam langsrazen met daarop een grote advertentie voor hun website op pigeon.sh.cn. Ik kon net niet op tijd een foto maken, waardoor ik slechts met de gedachte achterbleef: wat als ze naast China (.cn) ook een kantoor beginnen in Italië (.it)…

De inwoners van Shanghai verdienen beter

Gisteren ben ik met schoonfamilie op bezoek geweest bij mij vriendin’s overleden grootvader; zijn as staat (voorlopig) bijgezet in een crematorium/begraafplaats zo’n 20 kilometer buiten het centrum. Dit is een treurig aandoende omgeving waar fabriekjes, opslagplaatsen en arbeiderswoningen aan smerige, slecht onderhouden (en soms onafgemaakte) straten liggen. Het gebouw zelf is ook niet in een al te beste staat; de families van de overledenen houden de graven schoon, maar daar is dan ook gelijk alles mee gezegd.

Achter het gebouw komt een kolom rook vandaan waarvan ik niet precies kon bepalen wat in brand stond. Mijn vriendin bespeurde mijn onzekerheid en verzekerde me dat het in elk geval geen crematie was (welke, gezien de rookontwikkeling, een massacrematie had moeten zijn).

De sombere, vervallen omgeving is niet wat mensen verdienen. Ook niet wanneer ze al dood zijn. Het is een nare gedachte dat de bebouwing van het district Shanghai voor het grootste deel er zó bijligt en niet zoals het plaatje rechtsbovenin dit weblog.

Urban desing #2

De Chinezen die de opdracht kregen om Teletubbie speelgoed goedkoop na te maken hadden niet begrepen dat Teletubbies niets met telecommunicatie te maken hebben. En evenmin met vette tripogen.

Spraakverwarring #5

Nadat Kitty je dag heeft ge‘brighen’ed, sleurt ze je onsterfelijke ziel mee naar de krochten van de onderwereld.

Spraakverwarring #4

Halverwege het design raakte de ontwerper van deze tas met zijn vingers in het toetsenbord verstrikt.

Veel regen verwacht

De tropische storm (typhoon) Chanchu bereikt vandaag of morgen de kust voor Shanghai. Dat wordt dus veel wind en sterke regen. Van de wind zal ik in het stadscentrum weinig merken, verwacht ik, maar de regen betekent een dag of twee binnen blijven. Gelukkig heb ik mijn Playstation mee.

Hier een close-up van die gozer.

IKEA

In Shanghai hebben ze ook een IKEA. Opvallend is dat ondanks de groeiende populariteit ervan, het een relatief klein filiaal is (kleiner dan IKEA Utrecht). En dat voor een bevolkingsaantal gelijk aan dat van Nederland.

Voor Chineze begrippen is het overigens een dure winkel. De prijzen zijn er wel behoorlijk lager dan in Nederland. Deze foto is genomen vlak voordat mij onbeleefd werd verteld dat fotograferen bij de IKEA niet is toegestaan.

Mikado, deel 2

In een vorig postje vertelde ik over de bizarre bouwstellages die je hier ziet en hoe hoog ze soms wel niet gaan. Dit is een foto van enkele hoge bouwstellingen aan de rand van het stadscentrum.

Enige rectificatie is op zijn plaats want ik heb inmiddels met eigen ogen vernomen dat zeker niet alle stellages alleen maar van bamboe en touw worden gemaakt; wanneer het echt hoog moet zijn worden toch echt wel stalen buizen gebruikt.

Spraakverwarring #3

In de categorie Engrish: deze sticker in de metro probeert reizigers te stimuleren om te zorgen voor aanwezige gaten.

Verkeer in Shanghai

Als voetganger in Shanghai moet je goed oppassen. Er zijn uiteraard verkeersregels, maar het overtreden ervan wordt gedoogd zolang er geen schade wordt veroorzaakt. Zo is dit slechts een van de vele fietsers die denken op het relatief rustige trottoir een privé fietspad te hebben gevonden. Luid claxonerende scooters en bakfietsen idem dito.

Het verkeerssysteem in Shanghai lijkt over het algemeen in het voordeel uit te vallen van autobestuurders. Zo is een zebrapad niet heilig, zelfs niet als het voetgangerslicht groen is. Staat op een kruising het verkeerslicht op rood, dan mag je gewoon rechts afslaan, ‘invoegen’ en overstekende voetgangers van de sokken rijden. Dat mag ook wanneer het verkeerslicht op groen staat. Eigenlijk altijd dus. En voorsorteren hebben ze wegens gebrek aan populariteit maar afgeschaft.

Wanneer je in China een nieuwe auto koopt kun je kiezen uit verschillende claxon-tonen. Dit zei ik als grap, maar mijn vriendin verklaarde dat dit echt waar is. Ze hebben hier iets met aandacht vragen voor de schamele 40 km/u waarmee ze hier door de straten tuffen; al ver vantevoren wil een automobilist laten doorschemeren dat hij niet van plan is te stoppen voor rood licht of een passerende fietser, en gaat dan ook helemaal uit zijn dak met die toeter. We zaten vandaag in een suf treintje dat door de Shanghai Zoo heensukkelde en zelfs toen moest de bestuurder even helemaal los.

Wees een sterke man

AIDS-bestrijding in China wordt steeds serieuzer genomen. Toen ik voor het eerst in 2003 Shanghai bezocht waren ze nog niet te vinden en nu hangt er om de twee straathoeken een condoomautomaat als deze. Erg expliciet zijn deze campagnes nog niet: “Stop AIDS, voldoe de belofte. Condoomautomaat. Laat overal liefde zijn.” Iets dergelijks maakte mijn vriendin van de tekst op het kastje. In het klein “strong man” spreekt natuurlijk voor zich.

This is a public service announcement

In een zijsteeg kwam ik dit affiche tegen. Volgens mijn vriendin is dit het equivalent van een Postbus 51 spotje in Nederland. Wat bij deze moraalposter meteen in het oog springt is de knullige cartoonstijl en de nadruk op nationalisme: gedraag je, wees voorbeeldig, doe het voor China. Wat de afzonderlijke plaatjes betekenen kan ik alleen maar naar raden.

Spraakverwarring #2

Hebben deze mensen ook maar enig benul van waar ze mee rondlopen?

Uit eten

Mijn vriendin en ik zijn gisteren voor de zoveelste maal uit eten geweest, naar een Thais restaurant dit keer. De beste uit-eten-ervaring tot nogtoe. Buiten de deur eten in Shanghai is vrij gewoon en erg gemakkelijk omdat je overal eetgelegenheden vindt. De kwaliteit verschilt enorm, maar gelukkig kun je deze op afstand al beoordelen; denk aan factoren als TL-licht, drukte, ligging, presentatie van de gevel, maar ook rook(!) die naar buiten komt.

Als je graag water erbij drinkt, bestel dan mineraalwater van een willekeurige soort, maar ga niet akkoord met ‘gewoon water’. Ik werd getrakteerd op gefilterd kraanwater en hoewel dit niet ongezond is (ongefilterd is dat wél) gaat die typische loodsmaak er nooit uit. Bon appetit.

Rondje Shanghai #1

Enkele plaatjes van de straten van Shanghai. Met dank aan mijn vriendin, die de foto’s maakte voordat ik arriveerde en het weer abrubt omsloeg.

Hond in park

Met z’n allen: hondjes, met rode haren…

Mikado

Bouwstellages van een kwaliteit als deze zijn eerder een regel dan uitzondering op straat. Het vergt zonder twijfel vakmanschap om zo’n constructie van bamboe en strohalmen in elkaar te knopen en het veert ook vast flexibel mee bij een stevige bries, maar in Nederland zou de arbeidsinspectie hooguit toelaten dat je hiermee deelneemt aan Ter Land, Ter Zee En In De Lucht.

Met dit soort stellages bouwen ze een wolkenkrabber in drie maanden; je moet wel toegeven dat ze hard en snel werken.

Urban desing #1

Pas op voor overstekende mannen met pocketradio’s en laagvliegende schoolmeisjes.

Spraakverwarring #1

In Shanghai vinden ze MP3-spelers geil.

In Shanghai, begin een blog

Dat valt nog niet mee; ik ben nu net een week in Shanghai en heb besloten iets met mijn ervaringen met deze wereldstad te gaan doen, maar de Chinese internetcensuurmachine draait op volle toeren. Zo is Blogger gewoon te bezoeken, maar ieder weblog dat Blogger voortbrengt (*.blogspot.com) wordt grondig geblokkeerd. Om persoonlijke redenen wil ik graag Blogger gebruiken, dus dat was even ‘om de beperkingen heenwerken’.

Nog een vervelend probleem is dat de Blogger interface voor mij volledig in Chinees verschijnt, zonder een mogelijkheid dit te veranderen. Blogger help claimt dat het aanpassen van de language settings in je browser dit oplost, maar helaas leidt dit tot geen verbetering. Ik hou het er maar op dat de ISP hier in Shanghai een en ander aan de HTTP headers verandert.

Goed, ondanks dit toch aan het bloggen nu, zo blijkt. Ik weet niet precies hoe dit gaat uitpakken, ik weet niet eens of ik wel tijd heb hiervoor, maar ik denk dat ik hier ongezouten mijn mening over China in het algemeen en Shanghai in het bijzonder zal ventileren. Dat betekent niet dat alles negatief is, integendeel. Ik hoop dat wie de moeite heeft genomen om tot hier te lezen de rest ook leest en zich iets kan voorstellen hoe het is om in Shanghai te zijn. Fotootje hier en daar en dan is het al heel wat.