Stof

Wat me blijft dwarszitten aan Shanghai is de stoffigheid. Overal waar je kijkt ligt een grauwe sluier over gebouwen, straten en voertuigen. Je kan nergens op een bankje gaan zitten als je niet wilt dat je lichte kleding smerig wordt. Bladeren aan bomen en struiken zijn bedekt onder een laagje grijze roet.

De stad is op zijn mooist vlak na een verfrissende regenbui.

Ik ben niet zoveel metropolen gewend, dus ik kan niet zeggen of dit uniek is voor Shanghai (in Beijing in 2003 was het erger). Misschien komt het door het onbeperkte verkeer dat continu door de stad raast. Misschien is het industriële luchtvervuiling. Ik weet alleen dat ik de hele maand heb moeten hoesten en dat ik na ieder uitstapje eerst het liefst mijn gezicht was.

Hoe meer je uit het centrum komt, hoe stoffiger het wordt. Dat geldt ook voor Hangzhou, een andere grote stad. De foto hierboven is genomen langs de snelweg. Het was de enige keer dat ik daar het raampje van de taxi wilde openen.

Nog even een update: Shanghai blijkt met vier andere Chinese steden in de top tien te staan van wereldsteden met de ernstigste luchtvervuiling.

Air quality in Shenyang, Xian, Beijing, Shanghai and Guangzhou places them among the 10 most polluted cities in the world. According to a 1995 survey, the amount of dust in the air over China's northern cities surpassed World Health Organization standards by four to five times, while in southern Chinese cities, the amount is over three times the standard.

Een plaatje zegt meer dan duizend woorden. (NASA)