Marktplaats.cn, deel 2

Een conversatie op kantoor bij Cheap Shirts Inc.:

Chef:	Heb je dat design van dat T-shirt van vandaag al af?
Designer:	Kijk, wat vind je hiervan?
Chef:	Ziet er goed uit. Ik mis alleen nog een logo, want dat verkoopt beter.
Designer:	Nu je het zegt… Diesel? Dolce & Gabbana? Adidas? Kappa?
Chef:	Ik zat te denken aan Armani. We moeten tenslotte wel origineel blijven.
Designer:	(zoekt door illegale stockphoto collecties) Dat logo heb ik niet, wat nu?
Chef:	Hmm… Nou, doe een gokje.
Designer:	(typt in Times New Roman) A…L…M…A…N…Y…
Chef:	Perfect! Print daar maar 40.000 stickervellen van.

In een vorige post heb ik mijn bezorgdheid uitgesproken over de commerciële namaakcultuur in Shanghai. Het heeft me meer aan het denken gezet en misschien moet ik toch mijn gedachten wat nuanceren.

In China kun je gemakkelijk aan goedkope (alledaagse) producten komen. Veel ervan zijn in vergelijking met westerse producten (zelfs die welke in China gefabriceerd worden) veelal van lagere kwaliteit. Hier is niets illegaals aan. Het sluit aan bij de kwaliteitseisen en het bestedingsvermogen van veel Chinezen en hoe meer deze factoren groeien, hoe meer prijs en kwaliteit van producten op de eigen markt meegroeien.

Een merk als Dolce & Gabbana heeft niets met T-shirts te maken. Het is echter een bekend en geliefd merk in China en vandaar dat het overal opduikt om producten een positief imago te geven. Het gebruiken van een merknaam en logo zonder toestemming, dat is wél illegaal.

Wat de overheid hiertegen doet, weet ik niet. Ik heb niet het idee dat het als een serieus probleem wordt ervaren. Het is echter een probleem van veel kleinere proporties dan het één-op-één namaken van een product en dit vervolgens in de handel zetten. Ik suggereerde in mijn vorige post dat dit laatste de hoofdmoot van de Chinese producten uitmaakt, terwijl ik nu denk dat dit slechts een klein deel is.

Software en films. Dit zijn producten die letterlijk gekopiëerd zijn en veel meer schenden dan een merknaam. Gisteren zag ik een Rus in het nieuws die voor een Chinese rechtbank tot €50.000 boete en 2,5 jaar celstraf werd veroordeeld voor het smokkelen van grote partijen gekopiëerde DVD’s.

Ik blijf bij mijn standpunt dat goedkope Chinese waar uitkijken betekent. Ik heb nu twee goedkope heuptassen versleten en nou moet ik alsnog een duurdere kopen.