Dat is pech, camera weg

Rondjes Shanghai, foto’s van krakkemikkig Engels en andere plaatjes die ik met plezier maakte en hier neerplempte; twee dagen voor onze trip naar huis is dit abrubt over omdat in de metro een of andere tyfuschinees (equivalent van een kutmarokkaan) nare man (wel politiek correct blijven, he) met onze camera naar huis is. De hele maand loop ik met het ene oog rond te turen en het andere op mijn tas gericht; altijd in het zicht, gesloten en arm erover. Slechts één onoplettend moment in deze overbevolkte stad en zo’n stinkpauper gaat er met je spullen vandoor.

Ik had graag willen laten zien wat Shanghai achter de glans en de glitter voorstelt: povere steegjes met hardwerkende, laagbetaalde en vooral arme sloebers, kapotte huizen en straten, stank, vervuiling, chaos. Het Shanghai waarvan veel Chinezen niet willen dat men dat ziet. De camera stond vol met foto’s hiervan. Oh, de ironie dat zo’n treurige faalhaas nu naar deze opnames zit te kijken (dát, en dat hij niks meer met de camera kan zodra de batterij leeg is).

Diefstal op straat is gelukkig niet uniek voor Shanghai; het gebeurt ook in Nederland (daar loopt het soms erger af). Als je na het lezen van dit weblog zin hebt om naar Shanghai te komen, pas dan goed op je spullen.

Morgen schrijf ik mijn eindconclusie over ons verblijf hier en dan fijn naar huis toe. Eindelijk weer in een groot bed slapen.