Dat is pech, camera weg

Rondjes Shanghai, foto’s van krakkemikkig Engels en andere plaatjes die ik met plezier maakte en hier neerplempte; twee dagen voor onze trip naar huis is dit abrubt over omdat in de metro een of andere tyfuschinees (equivalent van een kutmarokkaan) nare man (wel politiek correct blijven, he) met onze camera naar huis is. De hele maand loop ik met het ene oog rond te turen en het andere op mijn tas gericht; altijd in het zicht, gesloten en arm erover. Slechts één onoplettend moment in deze overbevolkte stad en zo’n stinkpauper gaat er met je spullen vandoor.

Ik had graag willen laten zien wat Shanghai achter de glans en de glitter voorstelt: povere steegjes met hardwerkende, laagbetaalde en vooral arme sloebers, kapotte huizen en straten, stank, vervuiling, chaos. Het Shanghai waarvan veel Chinezen niet willen dat men dat ziet. De camera stond vol met foto’s hiervan. Oh, de ironie dat zo’n treurige faalhaas nu naar deze opnames zit te kijken (dát, en dat hij niks meer met de camera kan zodra de batterij leeg is).

Diefstal op straat is gelukkig niet uniek voor Shanghai; het gebeurt ook in Nederland (daar loopt het soms erger af). Als je na het lezen van dit weblog zin hebt om naar Shanghai te komen, pas dan goed op je spullen.

Morgen schrijf ik mijn eindconclusie over ons verblijf hier en dan fijn naar huis toe. Eindelijk weer in een groot bed slapen.

Rondje Shanghai #4

East Nanjing Road, de populairste winkelstraat van Shanghai, bij nacht. Alleen Las Vegas heeft een hogere energierekening.

En met de taxi weer naar huis.

Marktplaats.cn, deel 3

Om nog even terug te komen op logo-roof, dit is een interessant voorbeeld. Een Playboy winkeltje in de metro van Shanghai. Gekke mensen.

Spraakverwarring #14

Wat voor plein?!

Urban desing #11

SS? Niet alleen ‘China’s top brand’.

Internetcensuur in Shanghai, epiloog

In mijn bericht over censuur van het internet in China wilde ik naderhand graag linken naar de site van Am*e*ty International. Niet onverwacht blokkeert de overheid deze website, maar wat mij bijzonder verbaasde was dat het Blogger systeem mij niet toestaat de term Am*e*ty te gebruiken; ze weigert te publiceren in alle toonaarden.

Blogger is eigendom van Google… Ben ik de enige die een patroon begint te zien?

Om dit postje te kunnen doen moet ik hier en daar een letter laten vallen, anders wordt ook dit bericht onderschept. Hoor ik daar een naderende sirene?

Spraakverwarring #13

Koekje bij?

*plop*

Je ziet de Jin Mao toren, waarover ik al eerder meldde, versus de concurrentie; het Shanghai World Financial Centre, een toren in aanbouw, pal ernaast, die, als God en Osama het willen, nog hoger wordt dan Jin Mao. Wie is de sukkel geweest die besloten heeft deze joekel tegen idem aan te bouwen en daardoor geen van beide de glorie te gunnen?

Voor ik het vergeet, zo ziet dit gebouw er straks uit; als een grote flessenopener dus. Subtiel, die slagschaduw!

Spraakverwarring #12

Chinese creativiteit met werkwoorden blijft verbazen.

Urban desing #10

Ik denk dat ze het begrip ‘recycling’ niet helemaal begrepen hebben.

Internetcensuur in Shanghai

Ik had het al eens genoemd en het stond al een tijdje op mijn lijstje met onderwerpen, maar naar aanleiding van dit postje op Retecool.com heb ik er gelijk maar werk van gemaakt. Internetcensuur in Shanghai dus, of internetcensuur in China, want ik denk niet dat er veel verschil is met dit medium.

Ik kan natuurlijk vertellen over welke sites ik allemaal niet kan bezoeken, zoals dit weblog nota bene (en ieder ander weblog onder het blogspot domein). Maar ook Wikipedia en A. Op sommige momenten (meestal bij een zoektocht naar een ‘politiek gevoelig’ onderwerp) houdt zelfs Google er mee op. Gelukkig voor mij geen surfvakantie, maar het baart me wel zorgen als ik me moet voorstellen hier ooit te wonen.

Ik kan niet precies zeggen of deze problemen met een lutsende DNS server te maken hebben of dat ze veroorzaakt worden door The Great Firewall. Alle sites van buiten China zijn zo traag als droge stront door een infuusslangetje. Een simpele ping naar zo’n site gaat dan wel weer snel, dus ik vermoed dat het hier gaat om het doorlichten van content en het checken van blacklists.

De meeste Chinezen die ik heb gesproken over dit onderwerp zijn zich van geen kwaad bewust; nou blijken zij juist vrijwel alleen maar Chineze sites te bezoeken; in China hebben ze zo ongeveer een heel eigen Internet lopen, waarin westerse diensten als Google maar marginale rollen lijken te spelen. Geheel in stijl met de traditionele media krijg je qua nieuws, politiek en andere gevoelige informatie voorgeschoteld wat de regering goedkeurt.

Wat doe je ertegen? Het klootjesvolk, voor zover zij al een probleem ervaren dus, kunnen niet veel doen; hoe spel je democratie in het Chinees? Wie wel de hakken in het zand kunnen zetten zijn grote (westerse) bedrijven, zoals Google. Helaas lijkt echter de tendens om om de Chinese regering in de kaart te spelen (misschien uit winstbejag of uit angst om geheel geblokkeerd te worden); zo meldt men vriendelijk dat Google Video ‘niet beschikbaar’ is op Chinees grondgebied.

Wat overblijft zijn steegjes en achterdeurtjes voor de Chinese internetgebruiker, via bijvoorbeeld proxies en nieuwsgroepen. Helaas zijn proxies vaak al traag van zichzelf en wordt het bij de Chinese grens nog langzamer gemaakt.

Geweldig land, dat China, echt! Het wordt al snel een stuk minder als je je interesseert voor politiek, nieuws, open discussie of mensenrechten.

Rondje Shanghai #3

Het werd weer tijd voor een uitstapje met veel foto’s. Dus met gepaste trots presenteer ik u het financiële district van Shanghai: Pudong.

Pudong vanaf het water van de Huangpu rivier; een dergelijke pose zie je vaak terug op ansichtkaarten. Het is dan wel een van de nieuwste en indrukwekkendste stukjes Shanghai, het leeuwendeel van de stad (en dus ook de wolkenkrabbers) ligt achter me, aan de westzijde van de rivier.

De TV-toren, Shanghai’s meest kenmerkende landmark. Het is het hoogste bouwwerk in Shanghai, maar de eer van de hoogste wolkenkrabber komt Jin Mao toren toe:

Jin Mao, de hoogste wolkenkrabber van Shanghai en op dit moment nummer 4 in de wereld. Voor slecht 50 RNB (5 euro) is de 88^ste verdieping (het observatorium) als toerist te bezoeken. Helaas is in de zomer de smog in Shanghai zo erg dat zelfs op een heldere dag niet veel te zien is. Wat ik wel zag, zie je hier:

In vergelijking met het oude gedeelte van Shanghai is er in Pudong nog ruimte tussen de gebouwen, al loopt die snel dicht door diverse nieuwbouwprojecten. Ik telde in de directe omgeving een dozijn bouwputten, maar het zijn er zonder twijfel meer.

Vanaf de 88^ste verdieping van Jin Mao heb je nog een ander adembenemend uitzicht; je kan er tot de 56^ste verdieping loodrecht naar beneden kijken in de binnenkant van het gebouw. Wat je ziet is de lobby van het Grand Hyatt hotel dat verdieping 56 tot 87 beslaat.

Dit dromerige beeld van Shanghai ten westen van de rivier (het oude Shanghai) wordt grotendeels veroorzaakt door de smog die er hangt. Een en ander heeft zo zijn oorzaken. Hoogbouw, zover het oog kan zien.

Stof

Wat me blijft dwarszitten aan Shanghai is de stoffigheid. Overal waar je kijkt ligt een grauwe sluier over gebouwen, straten en voertuigen. Je kan nergens op een bankje gaan zitten als je niet wilt dat je lichte kleding smerig wordt. Bladeren aan bomen en struiken zijn bedekt onder een laagje grijze roet.

De stad is op zijn mooist vlak na een verfrissende regenbui.

Ik ben niet zoveel metropolen gewend, dus ik kan niet zeggen of dit uniek is voor Shanghai (in Beijing in 2003 was het erger). Misschien komt het door het onbeperkte verkeer dat continu door de stad raast. Misschien is het industriële luchtvervuiling. Ik weet alleen dat ik de hele maand heb moeten hoesten en dat ik na ieder uitstapje eerst het liefst mijn gezicht was.

Hoe meer je uit het centrum komt, hoe stoffiger het wordt. Dat geldt ook voor Hangzhou, een andere grote stad. De foto hierboven is genomen langs de snelweg. Het was de enige keer dat ik daar het raampje van de taxi wilde openen.

Nog even een update: Shanghai blijkt met vier andere Chinese steden in de top tien te staan van wereldsteden met de ernstigste luchtvervuiling.

Air quality in Shenyang, Xian, Beijing, Shanghai and Guangzhou places them among the 10 most polluted cities in the world. According to a 1995 survey, the amount of dust in the air over China's northern cities surpassed World Health Organization standards by four to five times, while in southern Chinese cities, the amount is over three times the standard.

Een plaatje zegt meer dan duizend woorden. (NASA)

Kinderarbeid

Op plaatsen in de stad waar veel buitenlandse (voor Chinese begrippen rijke) toeristen komen zie je meestal bedelaars. Soms worden hiervoor kinderen ingezet. Ouders staan op een afstandje toe te zien hoe hun kroost in de broekspijpen van passerende bezoekers klimt, smekend om kleingeld.

Nadat ik de dreumes hierboven zonder geld had weggestuurd, kreeg het van de moeder een fikse uitbrander. Omdat het kind gefaald had, is mijn gok

Maar wat doe je? Geef je die kinderen geld omdat ze dat nodig hebben en er zelf ook niet voor gekozen hebben in deze positie te zitten? Of hou je je geld bij je, zoals ik deed, in de hoop dat meer mensen volgen en waardoor deze vorm van kinderarbeid ineffectief wordt?

En hoe hypocriet ben ik, wanneer ik een goedkope tas koop die waarschijnlijk ergens door onderbetaalde kinderen in elkaar is gepeuterd?

Spraakverwarring #11

Construct a consumer environment of rest assured is a common duty of whole society.

Iedereen spant zich graag in voor de zekerheid dat je hier even kunt uitrusten.

Tenminste houdbaar tot…

Om te onthouden wanneer je Shanghai bezoekt: de datum afgedrukt op bederfelijke artikelen is de datum waarop het is ingepakt en niet de uiterste houdbaarheidsdatum. Als je Chinees kunt lezen kom je er misschien achter hoelang het houdbaar is.

Spraakverwarring #10

Luister naar de eekhoorn: gelieve niet onder de voet te lopen.

Marktplaats.cn, deel 2

Een conversatie op kantoor bij Cheap Shirts Inc.:

Chef:	Heb je dat design van dat T-shirt van vandaag al af?
Designer:	Kijk, wat vind je hiervan?
Chef:	Ziet er goed uit. Ik mis alleen nog een logo, want dat verkoopt beter.
Designer:	Nu je het zegt… Diesel? Dolce & Gabbana? Adidas? Kappa?
Chef:	Ik zat te denken aan Armani. We moeten tenslotte wel origineel blijven.
Designer:	(zoekt door illegale stockphoto collecties) Dat logo heb ik niet, wat nu?
Chef:	Hmm… Nou, doe een gokje.
Designer:	(typt in Times New Roman) A…L…M…A…N…Y…
Chef:	Perfect! Print daar maar 40.000 stickervellen van.

In een vorige post heb ik mijn bezorgdheid uitgesproken over de commerciële namaakcultuur in Shanghai. Het heeft me meer aan het denken gezet en misschien moet ik toch mijn gedachten wat nuanceren.

In China kun je gemakkelijk aan goedkope (alledaagse) producten komen. Veel ervan zijn in vergelijking met westerse producten (zelfs die welke in China gefabriceerd worden) veelal van lagere kwaliteit. Hier is niets illegaals aan. Het sluit aan bij de kwaliteitseisen en het bestedingsvermogen van veel Chinezen en hoe meer deze factoren groeien, hoe meer prijs en kwaliteit van producten op de eigen markt meegroeien.

Een merk als Dolce & Gabbana heeft niets met T-shirts te maken. Het is echter een bekend en geliefd merk in China en vandaar dat het overal opduikt om producten een positief imago te geven. Het gebruiken van een merknaam en logo zonder toestemming, dat is wél illegaal.

Wat de overheid hiertegen doet, weet ik niet. Ik heb niet het idee dat het als een serieus probleem wordt ervaren. Het is echter een probleem van veel kleinere proporties dan het één-op-één namaken van een product en dit vervolgens in de handel zetten. Ik suggereerde in mijn vorige post dat dit laatste de hoofdmoot van de Chinese producten uitmaakt, terwijl ik nu denk dat dit slechts een klein deel is.

Software en films. Dit zijn producten die letterlijk gekopiëerd zijn en veel meer schenden dan een merknaam. Gisteren zag ik een Rus in het nieuws die voor een Chinese rechtbank tot €50.000 boete en 2,5 jaar celstraf werd veroordeeld voor het smokkelen van grote partijen gekopiëerde DVD’s.

Ik blijf bij mijn standpunt dat goedkope Chinese waar uitkijken betekent. Ik heb nu twee goedkope heuptassen versleten en nou moet ik alsnog een duurdere kopen.

We need shops, lots of shops

Of het uniek is weet ik niet, maar het is wel anders dan wat ik gewend ben. Ik heb het over een groot centrum volgestouwd met piepkleine winkeltjes (die bijna allemaal hetzelfde verkopen). In de afgelopen drie weken heb ik er enkele bezocht en ook in Hangzhou kwam ik ze tegen.

Dat op 2 vierkante meter een winkeltje past en dat op een groot aantal vierkante meters dus erg veel van die winkeltjes passen is niet het eigenaardige voor mij. Wat ik vreemd vind, is dat wanneer er één of twee een bepaald product verkopen, dit voorbeeld al snel gevolgd lijkt te worden door tientallen anderen; het hele assortiment en de presentatie ervan wordt vervolgens nauwkeurig overgenomen en er lijkt geen enkele poging te worden gedaan om eruit te springen door bijvoorbeeld aankleding, productkeuze of aanbiedingen.

Mijn vriendin kon me geen duidelijk antwoord geven op mijn vraag of deze klonen elkaar nou beconcurreren of samenwerken. Wanneer je bij de één om iets vraagt wat uitverkocht blijkt, dan loopt de eigenaar al snel even weg naar een van zijn klonnen om spoedig erna met het gewenste product terug te keren. Best handig soms.

Aangezien de keuze en de kwaliteit bij deze winkeltjes allemaal hetzelfde is, wordt het vaak een spel van prijs. Waar de een ongevoelig is voor afdingen, is een ander dat wél. Of je gaat van stalletje naar stalletje tot je de laagste prijs gevonden hebt.

Rondje Hangzhou

We hebben een kort uitstapje naar Hangzhou gemaakt, een grote stad enkele uren ten zuidwesten van Shanghai, dat bekend staat om zijn meer (Xi Hu) en de begroeide bergen eromheen.

In het midden van het meer liggen enkele eilanden, waarvan er één verbonden wordt door twee historische bruggen. De stad zelf is net zo groots en druk als Shanghai, maar het meeste plezier haalde ik uit het de natuur en het uitzicht.

Hangzhou bij nacht, vanaf een brug in het meer. Je kan de verlichte berg en een toren (pagode) zien; de eerste foto in deze reeks is genomen vanaf de top van die berg.

Eén van de redenen voor deze trip was een bezoek aan de graven van enkele (over-)grootouders. Hun as ligt begraven in een overwoekerd graf, midden in de natuur op een berg. Maar ook op een aangelegde begraafplaats tegen de voet van de berg, zoals in deze foto. Lekker dicht op elkaar, precies zoals Chinezen leven eigenlijk.

De volgende foto’s zijn van onze klim op Bei Gao Feng (noordelijke hoge berg), waar we in 2003 de Lin Yin tempel hebben bezocht. Deze keer zijn we alleen de bidplaatsen op de stijle helling gepasseerd.